Remigiusz Iwanowski - aktywność fizyczna w optymalizacji m= asy i składu ciała.

Przygotował: Remigiusz Iwanowski = [remigiusziwanowski@wp.pl]

Pra= ca poglądowa Remigiusz Iwanowski

Temat: Aktywność fiz= yczna w optymalizacji masy i składu ciała.

1. Dobór rodzaju aktywność fizycznej do indywidualnych możliwośc= i jednostki osobowej,

2. Zmiany zachodzące w mięśniach podczas wzmożonego wysiłku,=

3. Zmiany w układach: hormonalnym, krwionośnym, OUN,

4. Aktywnoś= ć fizyczna; możliwości i zagrożenia,

5. PPM i jej rol= a w optymalizacji masy i składu ciała.

1. &nbs= p; „Pojęcie niepełnosprawności wyrażające ideę, że istnieją ludzie którzy nie są w pełni sprawni – co jest prawdą – zakłada równocześnie istnienie tych innych w pełni sprawnych. A to już prawdą nie jest”( „Dziecko niepełnosprawne w rodzinie.” Praca zbiorowa pod redakcją Ir= eny Obuchowskiej. Warszawa 1991.) Skoro już wiemy, że każda osob= a ma swoje indywidualne predyspozycje i możliwości= czyli określoną sprawność. To właśnie pod tym kątem powinniśmy dobierać preferowany rodzaj aktywności. Warto zaznaczyć, że aktywność fizyczna to nie tylko sport ale również niektóre rodzaje = pracy czy też hobby. Patrząc szerzej na to zagadnienie ludzka aktywność kończy się z chwilą śmierci. Dla je= dnej osoby „szczytem możliwości”(gdyż nikt nie zna tz= w. szczytu) będzie przesunięcie kursora na ekranie komputera, dla in= nej optimum to zrobienie dziesięciu skłonów tułowia a kolejnej przebiegnięcie kilka razy w roku maratonu. Jakie by nie by= 22;y nasza możliwości jak najbardziej wskazana jest aktywność nie tylko ze względu na optymalizacje masy cia = 2;a. Swoją sprawność motoryczną należy rozwijać zgodnie z własnymi zainteresowaniami i zdrowymi ambicjami. N= p. jeśli nie potrafimy pływać nie zaczynamy surfować przed nauką podstaw w tym przypadku umiejętności pływan= ia; a gdy mamy porażenie kończyn dolnych realizujemy się w sport= ach dostosowanych do naszych możliwości i potrzeb tkj. koszykówka, rugby czy wyścigi sprint= erskie na sportowych wózkach

inwalidzki= ch.

2. &nbs= p; mięśnie szkieletowe czyli poprz= ecznie prążkowane mogą działać na zasadzie skurczu izotonicznego, oznacza to, że przyczepy mięśnia są ruch= ome. Albo skurczem izometrycznym – przyczepy nieruchome. Na poziomie komórkowym skurcz następuje(patrz rys.1) gd= y cienkie włókna (A) aktyny wsuwają się pomiędzy grubsze włókna (M) miozyny i antagonistycznie:

&= nbsp;

rys.1

Według nowszych doniesień<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> Biologii komórkowej białka te posiadają haczyki (patrz rys.2) dzięki któr= ym działają podobnie do zamka błyskawicznego:=

= &nb= sp; = &nb= sp; rys.2

Mięśnie szkieletowe stanowią 40-50% masy ciała(„Anatomia i fizjologia człowieka”. Aleksander Michalik, Witold Ramotowski. Wydawnictwo medycz= ne. Warszawa 2004) ich masa zwiększa się gdy regularnie uprawiamy sporty. Szczególnie wyraźnie w sportach siłowych np. kulturystyce i równocześnie zmniejsza się= ; poziom tkanki tłuszczowej zarów= no podskórnej jak i głębokiej. Jest to zjawisko naturalne i <= span class=3DGramE>nieszkodliwe gdy nie zażywa się nieodpowiedn= ich suplementów czy środków anabolicznych nie ma prawie żadnych skutków ubocznych. Choć masa ich rośnie ilość włókien wciąż pozostaje taka sama. Aby mięsień mógł pracować potrzebuje energii (dostarczanie do org. patrz 5.) którą wytwarza w sposób tlenowy – wydajniejszy, za paliwo mając cukier prosty glukozę. Lub beztlenowo – mniej wydajny, ten sposób uaktywnia się podczas intensywnego i długiego treni= ngu, to dzięki niemu mamy sposobność spalenia tkanki tłuszczowej. Jego główna wada to wydzielanie produktu ubocznego jakim jest kwas mlekowy który odk = 2;ada się w mięśniach. Istnieje hipoteza wed&#= 322;ug której on sam nie jest przyczyną bólu następ= nego dnia po wysiłku lecz w większej mierze są to mikrouszkodzenia mięśni. Dzięki regularnemu wysiłkowi włókna mięśni wzmacniają się dzięki c= zemu mikrouszkodzenia są mniejsze co w konsekwe= ncji prowadzi do obniżenia uciążliwości tzw. zakwasów= .

3. &= nbsp; &nbs= p; Do mało zauważalnych zmian lecz bardzo ważnych dochodzi w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Dzięki treningowi technicznemu np. w sportach walki wielokrotnie powtarzane ruchy, np. kopnięcie lub unik, utrwalają się w połączeniach nowych dróg między neuronami w mó= zgu. Układ nerwowy takiego sportowca szybciej przekazuje impulsy nerwowe, poprawia koordynację oko – ręka, znacznie przyspiesza si= 81; czas reakcji. Zmiany te powodują, że komentatorzy walk bokserskich często mówią o zawodnikach, że mają dar przewidywania następnego ruchu przeciwnika. W rzeczywistości ten „dar” nie istnieje tylko OUN boksera działa znacznie spraw= niej niż kibica czy dziennikarza.

Układ hormonalny: po i w trakcie wysiłku z wzmożoną siłą produkuje endorfiny substancje podobne do amfetaminy, hormony szczę= 47;cia którymi układ nagrody obdarza aktywnych, one pobudzaj= 61; nas co ma niebagatelne znaczenie w spadku masy ciała=

Układ krwionośny: rozszerzają się naczynia krwionośne, robią się bardziej elastyczne co zapobiega zakrzepom i miażdżycy równocześnie wspomaga transport tlenu w organizmie. Sportowcy posiadają większą ilość erytrocytów i ciał odpornościowych(leukocytów). Ich wydajność znacznie wzrasta. Ludzie oddający się przyjemności aktywności mają szybszy metabolizm.<= /span>

= 4.&n= bsp; Do tej pory wypowiadałem się o aktywności fizycznej w samych superlatywach jednak istnieją też zagrożenia tkj. przerost serca (jedyny mięsień poprzec= znie prążkowany niezależny od naszej woli) często u maratończyków. „Łokieć teni= sisty” czyli zwyrodnienie stawu łokciowego – choroba zawodowa spowodowane wielokrotnym powtarzaniem jednakowych ruchów. Po nag = 2;ym przerwaniu treningu, np. kontuzji mogą nastąpić niebezpieczne dla zdrowia skostnienia w mięśniach. Kobiety np. Kulturystyki mogą mieć problemy z utrzymaniem ciąży gdyż ich ma= sa tłuszczowa jest zbyt drastycznie obniżona. Nie popadajmy jednak w skrajność te zmiany dotyczą głównie sportowców wyczynowych. Aktywność fizyczna ma jedną najbardziej rozreklamowaną i niewątpliwie bardzo ważną zaletę a jest nią optymalizacja masy ciała.<= o:p>

Przemiana podstawowa materii (= PPM) jest to wielkość przemiana &= nbsp; materii całego organizmu mierzona w ciągu jednego dnia. Ocenia się, &= #380;e dorosły mężczyzna potrzebuje:

1kcal/kg/h (1kilokaloria/1kilogram masy ciała/1godzine) czyli jeśli warzy 70kg potrzebuje 1700 kcal/24h. Jednak zapotrzebowanie zmienia się wprost proporcjonalnie do wysiłku w ciągu doby. Średnio aktywny mężczyzna w = tym przypadku zużywa już 2300 kcal/24h; bardzo aktywny ok. 4000 kcal a maksymalny poziom wysiłku to już aż 4800 kcal. Zakładając, że jest ich dieta jest zrównoważona (patrz. rys.3)

&= nbsp; &nbs= p;

&= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; rys.3

W-węglowodany(1g-4kcal)

&= nbsp; &nbs= p; B-białka(1g-4kcal)

&= nbsp; &nbs= p; T-tłuszcze w tym NKT i NNKT(1g-9kcal)=

&= nbsp; &nbs= p;

Na ostatniej stronie pracy jest przedstawiona tabela ukazująca dowód na to, że aktywność fizyczna odg= rywa istotną wręcz najważniejszą rolę w optymalizacji m= asy ciała. Zliczone w niej zostały składniki energetyczne przyjm= owane i spalane, lecz tylko cukry i tłuszcze gdyż białka spalane są tylko w skrajnych wypadkach. Pomnożone przez 365 dni i podziel= one na 9kcal(1g tłuszczu=3D9kcal) gdyż niewykorzystane składniki pokarmowe odkładają się jaki tkan= ka tłuszczowa. Wyniki są zaokrąglone i nie dają uproszczony ale miarodajny wynik.

DOWÓD ZALEŻNOŚ= ;CI MIĘDZY AKTYWNOŚCIĄ FIZYCZNĄ

A OPTYMALIZACJĄ MASY CIAŁĄ

3D"Pole

= &nb= sp; = &nb= sp; =

Tabela: opracowana indywidualnie

*białka nie uwzględniono do ilości odk= 22;adającego się tłuszczu gdyż jest wykorzystywane w metabolizmie komórki.

**wartość ujemna spowodowana spalaniem tłuszczu w celu uzupełnienia niedostatecznej ilości przyjmow= anej z pożywieniem.

<= span style=3D'mso-list:Ignore'>1.&n= bsp; = ; &n= bsp; * Serwis www.fizjoterapia.com ma charakter informacyjny! Autorzy nie ponoszą odpowiedzialności ani żadn= ych konsekwencji wynikających z zastosowania informacji.

&nb= sp;